Μποτιλιάρισμα στην πλατεία Μαβίλη

Από τις αρχές Φλεβάρη που είδαμε δυο αυτοκίνητα σταθμευμένα πάνω στην πλατεία Μαβίλη, η πλατεία μετατράπηκε σε εθνική οδό! Φορτηγά, νταλίκες τριαξονικές και ποικιλία αυτοκινήτων τη διασχίζουν. Βέβαια η αρμόδια αντιδήμαρχος κάποια δικαιολογία θα βρει εάν ερωτηθεί. Κάποιος ηλικιωμένος έπρεπε να μεταφερθεί στην άκρη της λίμνης, η τριαξονική έπρεπε να ξεφορτώσει ένα λούνα-παρκ, κ.οκ. 

Τελικά το λούνα-παρκ στήθηκε, Κυριακή μεσημέρι, δίχως δημοτικούς αστυνόμους να επιβλέπουν έστω το χώρο και να προειδοποιούν γονείς και παιδιά. Στήθηκε ακριβώς όπως παλιότερα, με το καρουζέλ, με το ταμείο του,

και με τα ηλεκτροφόρα καλώδια να αιωρούνται από δέντρο σε δέντρο μέχρι τον δημοτικό ηλεκτρικό πίνακα, του οποίου η πόρτα ασφαλίζει με σχοινί δεμένο κόμπο!!

Αυτή η εικόνα άλλων εποχών, στήθηκε προφανώς για να εξυπηρετηθούν και φέτος οι εκατοντάδες μαθητές εκδρομείς. Γι' αυτό και έχει δοθεί ιδιαίτερη προσοχή ακόμη και στη μουσική επένδυση όπως παρατηρεί εύστοχα ο Θύμιος Τζάλλας (Το μπέρδεμα του Κιάμου σ’ ένα λούνα παρκ).



Κύριοι δημοτικοί άρχοντες των Νέων Ιωαννίνων, δεν είστε σοβαροί!
Σας παρακαλούμε να κάνετε επιτέλους κάτι.
Μία θετική κίνηση.
Κάτι όμορφο.
Κάτι να μας θυμίζει πως έφυγαν επιτέλους οι προηγούμενοι.
Κάτι άμεσο και απλό.
Τρεις μήνες τώρα σας έφαγαν οι δηλώσεις, οι υποσχέσεις, οι συναντήσεις, οι κοπές πίτας.
Κι εμείς ζούμε σε μία "νέα πόλη" ολόιδια με την παλιά!!

Δε σας ζητάμε να είστε απλώς καλύτεροι από τους προηγούμενους, αυτό είναι πολύ εύκολο!
Μη μας απογοητεύετε τόσο νωρίς...

Η πλατεία Solbjergvej

Ας κοιτάξουμε και λίγο πέρα από τα βουνά, πώς φτιάχνουν τις κεντρικές τους πλατείες. Ας δούμε μία εντυπωσιακή πλατεία, την πλατεία Solbjergvej στο κέντρο του Δήμου Frederiksberg της Δανίας.

"Οι δημόσιοι χώροι μιας πόλης, δεν πρέπει ποτέ να είναι χωρίς νόημα. Το ανοικτό τοπίο πρέπει να προκαλεί την περιέργεια και να παρουσιάζει στους πολίτες συνεχώς νέες προκλήσεις."

Αυτή είναι η άποψη του αρχιτέκτονα Stig L. Andersson που σχεδίασε τη νέα πλατεία,
επιφάνειας 18,000 m2, κόστους: 4.700.000 € και διάρκεια κατασκευής τρία χρόνια (2003-2005).
Ένας χώρος με πράσινους λόφους, δέντρα, μεγάλες τσιμεντένιες επιφάνειες, νερό, καταρράκτη, ομίχλη, παιχνίδι με το φως και τον ήχο.

Και θα σταθούμε στον ήχο. Ένα σύστημα 32 ηχείων στην επιφάνεια της πλατείας, τα οποία άλλοτε γεμίζουν με ήχους της φύσης το χώρο (ένα κοριτσάκι κυνηγάει τον ήχο του βατράχου από ηχείο σε ηχείο) και άλλοτε παίζουν κλασική (και όχι μόνο) μουσική με το κάθε ηχείο να είναι μέρος μιας συμφωνικής ορχήστρας παίζοντας ένα μόνο όργανο. Ο περαστικός έχει την αίσθηση πως βρίσκεται σε μία συναυλία, ενώ περπατώντας ή ποδηλατώντας από ηχείο σε ηχείο, νομίζει πως περνάει μεταξύ των μουσικών!!  

Δείτε περισσότερες λεπτομέρειες εδώ: SLA, Landezine, public space.
Επίσης δείτε και ακούστε τον αρχιτέκτονα να μιλάει για τη δουλειά του:

Δημόσιες αποθήκες

Πρωτοπόρος για άλλη μία φορά η πόλη μας, πρωτοπορεί επισημοποιώντας μία πρωτοπόρα υπηρεσία αποθήκευσης διαφόρων προς αποθήκευση αντικειμένων σε δημόσιους χώρους.

Οι εικόνες που συνοδεύουν το Δελτίο Τύπου είναι από το πάρκο στην οδό Γαριβάλδη. Δεν είναι όμως μόνο αυτές που αντικρίζουμε καθημερινά στα Νέα Γιάννενα. Εκτός από τις καφετέριες, οι μικροπωλητές, τα περίπτερα, οι δημόσιες υπηρεσίες, μπορούν πλέον άνετα να χρησιμοποιούν τους ελεύθερους, κοινόχρηστους,  δημόσιους χώρους για τις αποθηκευτικές τους ανάγκες.  

Το δε τιμολόγιο της υπηρεσίας είναι:
30 € για ένα μισάωρο, 10 € για μία ώρα, 5 € για δύο ώρες, 1 € για ένα 24ωρο
και εντελώς δωρεάν εάν καταπατηθεί ο δημόσιος χώρος για αόριστο χρόνο.

Μη φοβηθείς το γρασίδι

Δε βαρεθήκατε ακόμη να στριμώχνεστε για καφέ στις επεκτάσεις απέναντι, των καφετεριών της Γαριβάλδη, βλέποντας τα αυτοκίνητα να μποτιλιάρουν; Δε νιώθετε στην πλατεία Μαβίλη σαν κότες σε μεγάλο κοτέτσι; Και δίνετε τόσα λεφτά για έναν χάλια καφέ, με χάλια μπισκοτάκι Βελγίου, χωρίς μεράκι, χωρίς καϊμάκι.

Δοκιμάστε μια αλλαγή.

Δοκιμάστε να καθίσετε στο γρασίδι!

Με τον καφέ σας, το τάπερ με τα μπισκοτάκια της μαμάς, τη λεμονάδα της θείας, το σάντουιτς, το βιβλίο, την εφημερίδα, τον φορητό σας υπολογιστή, το ποδήλατο και την καρό κουβέρτα.

Ακόμη έχουμε αρκετούς ελεύθερους χώρους στην πόλη, γύρω από το κάστρο, στα πάρκα, στις πλατείες. Αν χρησιμοποιήσουμε τους ελεύθερους χώρους, αναγκαστικά θα γίνουν ομορφότεροι και περισσότεροι.

Άλλωστε υπάρχουν κάποιες ...στάσεις που ασφυκτιούν στα τραπεζοκαθίσματα, γιατί θέλουν την άπλα τους.

Τις (οικονομικά τουλάχιστον) δύσκολες εποχές που ζούμε, κάνεις και τη σχετική οικονομία σου παίρνοντας τον καφέ στο πλαστικό με ένα μόνο ευρώ.

Δοκιμάστε την αλλαγή.

Την επόμενη φορά καθίστε στο γρασίδι!

Λαμπρές εκδηλώσεις για την Όαση

Ναι, το κουφάρι της Όασης αρχίζει να ζωντανεύει και να μεταδίδει αισιοδοξία!
Ο κόσμος ασχολείται επιτέλους. Έχει απόψεις, συμμετέχει. Θέλει να δράσει, να δημιουργήσει. Αρχίζει να γεννάει ιδέες.
Και όλα αυτά στο κέντρο, στην καρδιά της πόλης μας.
Οι πολίτες δρουν, δεν αντιδρούν. Δημιουργούν, δεν καταγγέλλουν. Και πολλαπλασιάζονται.

Η Όαση αποκτάει κόσμο, περαστικούς, περίεργους, ζευγάρια, φοιτητές. Σε λίγο θα γεμίζουν τα πεζούλια από νέους, τα ραντεβού θα κλείνονται στην Όαση, θα ανταμώνεις τους γνωστούς σου.

Αυτές τις μέρες λοιπόν, καθαρίζουμε , στολίζουμε και ετοιμάζουμε το χώρο για τις λαμπρές εκδηλώσεις:

Το Σάββατο το απόγευμα τα μουσικά σχήματα και οι μουσικοί της πόλης μας, ετοιμάζουν μεγάλη συναυλία.
Την Κυριακή ετοιμάζεται η μεγάλη Τζαμάλα.

Τη σκυτάλη θα πρέπει να πάρουν οι υπόλοιποι σύλλογοι, φορείς, σχολεία της πόλης. Εκθέσεις, συναυλίες, ομιλίες, παραστάσεις, εργαστήρια, παιχνίδια.
Μην αδειάσει ποτέ η Όαση, μη βρεθεί ποτέ χώρος για τα Φλοκαφέ.

Η ιστορία ενός περιπτέρου

Η πόλη μας, δόξα το θεό, έχει πολλά περίπτερα, μα πάρα πολλά περίπτερα. Όχι τα κλασικά μικρά χαριτωμένα περίπτερα, που βλέπουμε πλέον μόνο στις παλιές ελληνικές ταινίες, μα σύγχρονα περίπτερα-υπεραγορές. Δεν υπάρχει λιγουλάκι παραπάνω ελεύθερος χώρος στην πόλη μας, ο οποίος να μην έχει καταληφθεί από ένα απλωμένο μεγαλοπρεπές περίπτερο.
Έτσι είναι λογικό, κάποια ιδιαίτερα περίπτερα, να έχουν τη δική τους ιστορία να διηγηθούν.

Θα διαβάσετε λοιπόν τώρα την ιστορία του περιπτέρου του Μώλου, ενός περιπτέρου υπεραγορά, απόγονου των παλιών περιπτέρων, που πίστευε ότι μπορεί να πάει μία βόλτα απέναντι...

Κι όμως, έτσι ξαφνικά, πριν λίγες μόνο μέρες, χωρίς να προηγηθεί κάτι, με τη βοήθεια γερανού, το περίπτερό μας βρέθηκε απέναντι.

Σε ένα νέο, μεταλλικό σπιτάκι, με τα ψυγεία του, τα παιχνίδια του, το σκουπιδοτενεκέ του Δήμου και όλα τα εμπορεύματά του. Τράβηξε και ένα καλώδιο από απέναντι, από το παλιό κουφάρι, γιατί το νέο διαθέτει ερκοντήσιον και τιβί.

Έλα όμως που λογάριασε χωρίς τον ξενοδόχο. Γιατί η πλατεία λέγεται πλατεία Λορέντζου Μαβίλη και ο Μαβίλης δεν καπνίζει μάλμπορο.

Τι κι αν κατέθεσε ο περιπτεράς, ευλαβικά φλιτζάνια και τασάκια στο άγαλμα του Λορέντζου. Ήταν πολύ δύσκολα τα πράγματα, ιδίως όταν η ιστορία αυτή έγινε οπισθόφυλλο στον Ηπειρωτικό Αγώνα.

Και πριν περάσει μία εβδομάδα, το περίπτερο εξαφανίστηκε! Τόσο ξαφνικά, όσο ξαφνικά εμφανίστηκε.

Επανήλθαν λοιπόν τα πράγματα όπως ήταν παλιά, και το ταξιδιάρικο περίπτερο πήρε το μάθημά του. Στο εξής θα σέβεται τους λυρικούς ποιητές και δε θα τα ξαναβάλει μαζί τους. Γιατί στην πλατεία Μαβίλη υπάρχει χώρος μόνο για τρίκυκλα, σακαράκες, ξεφούσκωτα μπαλόνια εγκαινίων, πασατέμπο, χαλβά, μαλλί της γριάς και παγοδρόμια.