Οι νέοι στην πόλη μας έχουν κάτι να πούνε. Άλλες φορές κάτι καλό, ψαγμένο, άλλες φορές μία αρλούμπα και μισή. Σε κάθε περίπτωση έχουν το χώρο για να εκφραστούν. Τοίχοι, μαντρότοιχοι, μνημεία, παγκάκια.
Όχι, δεν έχουν μάθει ακόμη τα blogs, τα forums και το internet (ίσως μόνο το facebook). Ποιος να τους τα μάθει; Ο δάσκαλος-δημόσιος υπάλληλος που έχει μαύρα μεσάνυχτα;
Έτσι δε νγωρίζουν τα πλεονεκτήματα της έκφρασης στο διαδίκτυο σε σχέση με έναν τοίχο:
Πρώτα απ' όλα, είναι νόμιμο. Γράφεις ότι θέλεις, όποτε θέλεις. Το διορθώνεις. Υπάρχει για πάντα. Δεν έχεις περιορισμό χώρου. Αλλάζεις γραμματοσειρά και χρώμα. Το εμπλουτίζεις με εικόνες και βίντεο. Μπορεί κάποιος να σου αφήσει σχόλιο και να του απαντήσεις. Μπορείς να αποκτήσεις κοινό. Μπορείς να ανακαλύψεις κι άλλους ομοϊδεάτες. Έχεις πιθανούς αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Μπορείς να γίνεις διάσημος. Και τόσα άλλα.
Επίσης είναι λογικό οι νέοι που θέλουν να εκφραστούν, να μη σέβονται ακόμη και τους φρεσκοβαμμένους τοίχους σε όμορφους πεζόδρομους. Γιατί ζούνε σε μία πόλη που δε σέβεται κανέναν (ή μάλλον σέβεται μόνον ολίγους εργολάβους). Στην οποία οι όποιοι πεζόδρομοι γεμίζουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα, οι βρώμικοι κάδοι ξεχειλίζουν μονίμως βρωμιά και σκουπίδια, το πράσινο παραμελείται ή εξαφανίζεται, οι δημόσιοι χώροι πουλιούνται, το νερό βρωμάει χλώριο, ο καφές είναι κακός και ακριβός, ο πολιτισμός είναι διερχόμενος τουρίστας, η λίμνη και το περιβάλλον δεν ενδιαφέρει κανέναν, οι δημόσιοι άνδρες είναι από αμόρφωτοι έως βλάκες, και τόσα άλλα που μας γεμίζουν απαισιοδοξία καθημερινώς.
Όμως, εκεί που τα σκέφτεσαι όλα αυτά και γκρινιάζεις, πέφτεις πάνω σε ένα διαφορετικό τοίχο και γεμίζεις αισιοδοξία και πάλι. Υπάρχουν άνθρωποι με γούστο και αισθητική σε αυτή την πόλη. Άνθρωποι που προσπαθούν να δείξουν το διαφορετικό και σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις.
Μας αρέσουν πολύ οι ζωγραφισμένοι τοίχοι. Θα έπρεπε να έχουμε περισσότερες εικαστικές επεμβάσεις. Ζηλεύουμε πολύ στην Αθήνα, το
graffiti της μάντρας της ΕΛΑΪΣ και τα έργα των
bizare,
b. και
Zoë. Οι τοίχοι των σχολείων, θα έπρεπε να είχαν γεμίσει δημιουργικά με χρώμα από τους μαθητές τους.
Στο μονίμως απομονωμένο Πανεπιστήμιό μας, ανακαλύψαμε την πιο δημιουργική παρέμβαση, η οποία μας θύμισε λίγο τον κορυφαίο
Bansky. Μπράβο στον άγνωστο δημιουργό!
Προτιμούμε βέβαια, ακόμη και αυτό το απλό, αλλά πολύ δυνατό, δακρυσμένο πρόσωπο, από μία κακογραμμένη εξυπνάδα.
Ιδιοκτήτες μεγάλων επιφανειών, ζητείστε από νεαρούς με καλλιτεχνικές ανησυχίες να εκφραστούν ομορφαίνοντας τους μονότονους τοίχους σας. Ίσως στο μέλλον να έχετε ένα δημιούργημα φημισμένου Γιαννιώτη εικαστικού στο χώρο σας.
Νεαροί που θέλετε χώρο να εκφραστείτε γράφοντας, φτιάξτε ένα blog και ελάτε να γίνουμε πολλοί οι Γιαννιώτες bloggers.
