Βρείτε τις διαφορές

Οι δύο φωτογραφίες που ακολουθούν έχουν ληφθεί στο πάρκο Λιθαρίτσια, η πρώτη πριν από την 14η Απριλίου 2009 και η δεύτερη την επομένη ημέρα.

Εντοπίστε τις υπόλοιπες διαφορές στις δύο αυτές φωτογραφίες.

ΠΡΙΝ

ΜΕΤΑ

...

Γυμνές φωτογραφίες της Hully Gully

Κι εκεί που είχαμε μία πλατεία, την πλατεία Μαβίλη, σχεδόν χωρίς παράγκες, γεμάτη μόνο με κόσμο κάθε ηλικίας, ο οποίος μπορούσε να τη διασχίσει, να την περικυκλώσει, να σταθεί στη μέση, στην άκρη, να τρέξει, να σκοντάψει (και όλα αυτά δωρεάν), τσουπ, προσγειώθηκε ξαφνικά μια ξανθιά μορφονιά, με το ταμείον της.
Τη λένε Χάλι Γκάλη και έχει να κάνει από το σόι του Λορέντζου Μαβίλη.

Αν προσέξετε, έχει τα δάχτυλα του Λορέντζου. Είναι τρομερή η ομοιότητα. Και ένα κορμί, σα χέλι. Κολάζει και άγιο. Μαγεύει όλους τους περαστικούς, ντόπιους και τουρίστες.

Έτσι αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε σήμερα μία φωτογραφία, από τη μεγάλη συλλογή με γυμνές φωτογραφίες της Χάλι Γκάλη που διαθέτουμε. Μία φωτογραφία η οποία εκθέτει τα κάλλη της, το ηλιοκαμένο της κορμί, το αλαβάστρινο στήθος, τις κεντραρισμένες ρώγες.

Ελάτε κι άλλοι,
στη Χάλι Γκάλη,
εμπρός στη πίστα,
μικροί μεγάλοι.
Δε σταματάει μη, ούτε για μια στιγμή
το μαύρο Χάλι,
το μαύρο Χάλι,
το μαύρο Χάλι.

Η ιστορία μιας πόρτας

Μία ξύλινη πόρτα, με παραθύρι και μεταλλική κλειδαριά παλιά, πολύ παλιά. Δεν τη γνωρίζω την ιστορία της ολόκληρη. Μόνο να φανταστώ μπορώ. Πόσα χρόνια, πόσες φορές ανοιγόκλεισε, τι προστάτευε.
Μα ξέρω τα τελευταία γεγονότα της ζωής της.

Εργάτες την ξαπλώσανε, φαρδιά πλατιά, πάνω στο χώμα.
Διαβάτες την ποδοπατήσανε, μέρες ολόκληρες κι αυτή άντεξε.
Μέχρι να στρωθεί και πάλι το πεζοδρόμιο μπροστά στην τράπεζα.

Και τότε, τη σηκώσανε. Μα δεν ξέρανε τι να την κάνουν. Ποιος την ήθελε τώρα; Μια βαριά ξύλινη πόρτα.

Λίγα μόνο μέτρα πιο κει, πίσω από το μεταλλικό κουτί, στη Στρατολογία, την ακούμπησαν.
Κι εκεί στέκει ακόμη.
Τώρα χαζεύει τα αυτοκίνητα που μαρσάρουν στην ανηφόρα και περιμένει κάθε μέρα τους αφισοκολλητές, να ενημερωθεί τι παίζει στα μαγαζιά.

Τα πρωτοσέλιδα του "Ηπειρωτικού Αγώνα"

Τα πρωτοσέλιδα του "Ηπειρωτικού Αγώνα" περιγράφουν τη ζωή μας, ή καλύτερα, την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής μας σε αυτήν την πόλη.
Τα πρωτοσέλιδα έχουν την παλιά συνήθεια, να κρέμονται ολημερίς από τα δεκάδες περίπτερα που μας φράζουν το δρόμο και την αισθητική. Έτσι καταφέρνουν συχνά να κινητοποιούν τους υπεύθυνους, έστω για λίγο. Το είδαμε να γίνεται στα Λιθαρίτσια: "Να πώς μπορεί να γίνει…"

Διαβάστε λοιπόν, ή ξαναδιαβάστε τα τελευταία πρωτοσέλιδα ρεπορτάζ, στην ανανεωμένη δικτυακή παρουσία της εφημερίδας:

• Πεζόδρομοι, μόνο στα χαρτιά!
• «Αυτά τα Γιάννενα μας πνίγουν»
• «Τελείωσαν» και το πάρκο στα Λιθαρίτσια

Πολύ μας άρεσε και το χθεσινό ρεπορτάζ για το ΚΤΕΛ, γιατί μας έλυσε και την σχετική απορία...
Στάση… πυροσβεστική για το ΚΤΕΛ
...

Μιχάλης Γκανάς, Νίκος Ξυδάκης

Απόψε, στα Άνω Πεδινά του Ζαγορίου, συνέβη το μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός των τελευταίων χρόνων στο Νομό Ιωαννίνων!
Μπράβο στους ανθρώπους του Πολιτιστικού Συλλόγου Πανωσουδενιωτών.

Τα Γυάλινα Γιάννενα, Στο Πέτρινο Ζαγόρι

Οι φλόγες έλιωναν τα κεριά στο μανουάλι, ενώ ο παπα-Μιχάλης κήρυττε τον δικό του λόγο. Τα λόγια γίνανε ύστερα ψαλμωδίες από τον Ξυδάκη, στο εκκλησιαστικό πιάνο και το ξύλινο πάτωμα.

Τα πλαστικά Γιάννενα του σήμερα, δεν ήρθαν, ήταν στην πλατεία Μαβίλη, για να στήσουν το νέο τους Λούνα Παρκ.