Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2012

Άδειες πιατοθήκες στον ήλιο

Περάσαμε τα μέσα του Νοέμβρη και η καλοκαιρία στην πόλη μας συνεχίζεται. Άλλη μια μέρα για βόλτα και ποδήλατο η σημερινή.
Κατάληξη ή σημείο συνάντησης για πολλούς, η ηλιόλουστη απλωσιά του Ιτς Καλέ. Από τα λίγα μέρη (υπάρχουν άλλα;) τα οποία κρατούν σε απόσταση τη μιζέρια που κυριαρχεί στην πόλη.

Γι' αυτό άλλωστε ο σχεδιασμός (!!) της πολιτικής του Δήμου για τα ποδήλατα, επέλεξε να τοποθετήσει θέσεις στάθμευσης ποδηλάτων και σε αυτό το μέρος.


Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε τα ποδήλατα, ενώ την ίδια ακριβώς στιγμή, λίγο πιο κάτω, στη δεύτερη φωτογραφία, βλέπετε τις νέες θέσεις στάθμευσης του Δήμου Ιωαννιτών.


Ναι, πρόκειται για νέες, σύγχρονες θέσεις στάθμευσης ποδηλάτων! Κι ας μοιάζουν με μεγάλες πιατοθήκες.
Τι να υποθέσει κανείς; Έγινε λάθος σχεδιασμός, δεν έγινε σωστή ενημέρωση, δεν υπάρχει η κατάλληλη σήμανση, οι ποδηλάτες της πόλης μας δεν γνωρίζουν, δε θέλουν να μάθουν;
Μα υπάρχει καλύτερη θέση να παρκάρεις το ποδήλατο; Αφού εκεί παρκάρουν και τα αυτοκίνητα! Άλλωστε τόσοι αντιδήμαρχοι και τόσες εξειδικευμένες υπηρεσίες του Δήμου, μπορεί να κάνανε λάθος;

Πάντως και λάθος να έγινε, μικρό το κακό. Εύκολα ξεβιδώνουν οι πιατοθήκες και επιστρέφονται στον προμηθευτή, να τις αντικαταστήσει με κάτι πιο σοβαρό το οποίο θα τοποθετηθεί σε πιο κατάλληλο σημείο.

  

Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2012

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2012

Paint boobs!

Στον καιρό της κρίσης όλοι ψάχνουν την καλή την ευκαιρία, από αυτές τις ευκαιρίες που όπως λένε, γεννά η κρίση...
Και να τι προτείνει μία ομάδα από χρωματοπώλες στα Γιάννενα:

paint boobs - ζωγραφίστε βυζάκια



Έρευνες έχουν αποδείξει την ευεργετική για το άνθρωπο, σε εποχές κρίσης, ιδιότητα της ζωγραφικής σε βυζάκια (πηγή: mega channel).


Τις επόμενες ημέρες θα δημοσιεύσουμε περισσότερες φωτογραφίες με ζωγραφισμένα βυζάκια. Στείλτε στο e-mail μας και τις δικές σας δημιουργίες για να συμμετέχετε στο διαγωνισμό για την ανάδειξη των painted boobs of the year!

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2012

53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Μόλις δυο ωρίτσες από τα Γιάννενα πια η Θεσσαλονίκη, φιλοξενεί αυτές τις μέρες το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Αξίζει να το ζήσετε από κοντά. Έστω και για έναν καφέ στο κυλικείο του Φεστιβάλ, στην προβλήτα του λιμανιού. 

Ο κόσμος, το περιβάλλον, οι εκδηλώσεις, οι ταινίες.
Πολιτισμός σε άπιαστο επίπεδο για τη δική μας φτωχή πόλη.
Δίπλα μας!
Και είναι ντροπή για το Πνευματικό μας κέντρο που δεν συμμετέχει, διαφημίζοντας το Φεστιβάλ στα Γιάννενα και δε διευκολύνει δημότες να το επισκεφτούν νοικιάζοντας ένα λεωφορείο.

Όσοι καταφέρετε, το Σαββατοκύριακο μη χάσετε την ευκαιρία.


Συνεχίζεται και η αναδρομή στο έργο του μεγάλου Φιλανδού και "αμετανόητα αριστερού" σκηνοθέτη Ακι Καουρισμάκι, ο οποίος βολτάρει καπνίζοντας στους χώρους του Φεστιβάλ στο λιμάνι. Εκεί έδωσε και την παρακάτω συνέντευξη στο flix.gr




Χθες τιμήθηκε και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος σε μία εκδήλωση στην οποία μίλησαν όλοι οι στενοί του άνθρωποι.


Αντιγράφουμε από το flix.gr  τη διήγηση του φωτογράφου και μόνιμου συνεργάτη του, Δημήτρη Σοφικίτη:
«Σ' ένα ταξίδι μας λοιπόν, κι ενώ οδηγούμε σε επικίνδυνους δρόμους 7 ώρες μακριά από τα Γιάννενα, φτάνουμε στο έρημο χωριό που ψάχναμε. Ακατοίκητο, αλλά ένα φωτάκι στο βάθος μας έδινε τη σιγουριά ότι ένα κεντρικό καφενείο πρέπει να είναι ανοιχτό. Πράγματι, μόνο το καφενείο με δύο βοσκούς της περιοχής που ήταν και φύλακες του χωριού. ''Τι να κάνω;'' μας ρώτησε ο Θόδωρος. ''Να πας μέσα να συστηθείς ως Θόδωρος Αγγελόπουλος, σκηνοθέτης - θα σε ξέρουν σίγουρα'' του είπε περιπαιχτικά ο Γιώργος. Πράγματι, μπαίνει ο Αγγελόπουλος στο καφενείο και λέει στους βοσκούς ''Είμαι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο σκηνοθέτης και θέλω άδεια να γυρίσω στο χωριό''. Οι βοσκοί κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και Μικές και Γιώργος έσκασαν στα γέλια. Μέχρι που άκουσαν τη συνέχεια. ''Ξέρεις ποιος είναι ο κύριος;'' ρωτάει ένας βοσκός τον άλλον; ''Αυτός που σας πήγα να δείτε μία ταινία στα Γιάννενα, τον 'Θίασο". Ο Αρβανίτης κόκκαλο. Ο Θόδωρος με ένα χαμόγελο τεράστιο. ''Δεν καταλάβαμε πολλά από την ταινία σας, να μας συγχωρέσετε, αλλά ένα πράγμα το νιώσαμε: ήταν δικό μας πράγμα''. Ο Θόδωρος έλεγε συνέχεια ότι αυτή την ιστορία ως το μεγαλύτερο βραβείο που θα μπορούσε να είχε εισπράξει...»